Posts

Showing posts from November, 2017

ती...

आमच्या वर्गात ती फेमस होती. सगळा वर्ग तिच्याच बद्दल बोलत असे. नव्हे तसं बोलल्याशिवाय कुणाला राहवतच नसे. तिच्यावरच्या कमेंट्स, तिला चिडवणं, तिच्याबद्दल तिरस्कारयुक्त बोलणं असं काहीसं कायम चाललेलं. ती होतीही तशीच. कुठला तरी lose पंजाबी ड्रेस घालायची. घोट्याच्या जरा वरच आलेली सलवार आणि must अशी ओढणी. केस कसे तरी बांधलेले, आणि चेहऱ्यावर  पावडर फासलेली. जुनाट bag किंवा कॅरी bag घेऊन फिरायची. सोबत कुठल्यातरी काळातली mineral waterची बाटली आणि एक disposable ग्लास असायचा. आमच्या वर्गातल्या थोड्याश्या high-class वातावरणात आम्ही  तिला कधी मिसळूच दिले नाही.  ती तरीही माझ्याशी बोलायची आणि मी कसलाही ताळमेळ न ठेवता तिचा अपमान करायचे. ती पुस्तक घेऊन काहीतरी विचारण्यासाठी यायची आणि मी तिच्या बुद्धिमत्तेची कीव करत तिला उडवून लावायचे.  course संपला, वर्गातले सगळेच तसे एकमेकांशी close झालेलो. मनातून वाईट वाटत होतं त्याबरोबर नवीन क्षितीज खुणावत होतं. माझ्या आयुष्याला तर नव्या जोडीदाराच्या रूपाने नवे वळण मिळाले होते. माझ्या नवीन आयुष्यात मी सुखात होते. तशातच एकदा पुन्हा कॅम्पस व...

पार्टी

पार्टी सुरु होती. धांगडधिंगा, गप्पा, आवाज, गाणी  असलं बरंच काही चाललं होतं.  मधूनच कोणालातरी नाचण्याची लहर आली.  आणि पाहता-पाहता सगळेजण सामील झाले. फक्त एक सोडून. तो तसाही शांत-शांत असायचा.  हुशार होता, कुणाशी फारसं बोलायचा नाही.  "अरे चल ना, मजा येते नाचायला.." ती म्हणाली.  "मला नाच येत नाही, force करू नकोस", तो भीती वाटावी एवढ्या ठाम आवाजात बोलला.  सगळे पार्टीत मश्गुल असताना तो केव्हातरी तिथून निघाला, कोणालाही न सांगता. घरी येताना, त्याच्या डोक्यात विचार चालले होते, 'काय ते फिदीफिदी हसतात, फालतू जोक्स मारतात आणि नाचतात. मला नाही आवडत, it's of no use...' तो असं म्हणत गेला, ज्याने त्याच्याशिवाय कुणालाही फरक पडला नाही.  तो तुटत गेला, इतरांपासून.  एकटा होत गेला.  पुस्तक, लेखन ह्यांत रमत गेला. व्यासंग वाढवत गेला.  पण कुणालाही easily reachable तो नव्हता म्हणून ती मैत्री, जुनी नाती, sharing आणि मजा मात्र हरवत गेली.  कधीकधी त्याला मित्र आठवतात, जुने दिवस आठवतात आणि आता तसं नाही म्हणून तो हळहळतोह...

मैत्री

खूप वर्षांनी तिचा नंबर मिळाला. वाटलं ओळखणार नाही मला. पण राहवलं नाही आणि मी नंबर dial केला. फोन उचलला गेला. "हेल्लो! मी वसुधा बोलतेय.." म्हणाले तशी ती किंचाळलीच. "अगं, कुठेयस तू ? किती दिवसांनी बोलतेयस?" असं म्हणत ती सुरु झाली आणि आम्ही चक्क १/२ तास बोलून मगच थांबलो. ती माझी जुनी मैत्रीण. काळाबरोबर मैत्रीचे धागे कच्चे होत जातात असं आपलं उगाच वाटत होतं. 'रोज आठवण यावी असं काही नाही, रोज भेट व्हावी असंही काही नाही . पण मी तुला विसरणार नाही हि झाली खात्री, आणि तुला ह्याची जाणीव असणं हि झाली मैत्री.' - पु. ल. देशपांडे' काही मित्रांच्या बाबतीत हे अगदी घडतं. वर्षानुवर्ष contact नसतो. मग फोन केला कि, तसाच पूर्वीचा आवाज येतो. "बोलो, कैसी हो?" त्यांत मधली अनेक वर्षं पुसली जातात. इतके दिवस आपण बोललो नाही ह्याची नाराजी नसते आणि आपल्याला आधार देण्यासाठी हात पुढे आलेला असतो. वाटतं, 'यारो, दोस्ती बडीही हसीन है.. ये न हो तो क्या फिर बोलो ये झिन्दगी है......'  पैसा, सत्ता, ऐश-आराम ह्या बरोबर असं कुणीतरी मनातलं बोलणार आणि बोललेलं समजणारं असण...